Treinen, treinen en treinen

Na een lange lange treinreis ben ik inmiddels in Ulaanbaatar aangekomen. Het was een behoorlijk avontuur, dus ik hoop dat je wat vrije tijd kunt maken om het hele verhaal te lezen :-)

Moscow.... vorige keer was ik er niet al te enthousiast over, maar ik ben wat bijgedraaid.
De dag begint elke keer nogal grijs, maar in het begin van de middag komt de zon door en ziet het er meteen wat vrolijker uit. Ook de mensen vallen eigenlijk best mee. Ben nu al een paar keer aangesproken op straat of ik kon helpen de weg te wijzen. Als ze er dan echter achterkomen dat ik geen russisch spreek is het gesprek wel snel over :-) Werkelijk bijna niemand spreekt engels. Ben 1x
met iemand uit Rusland in gesprek gekomen en ze sprak redelijk engels. Ze werkte voor het gerechtshof in Omsk en was nu op vakantie in Moscow.
Ook een enkeling in een restaurant spreekt gelukkig wat engels, want de menu's zijn de helft van de keren alleen russisch (zelfs die van de Mc Donalds & Starbucks). Wat me ook wel bevalt, is dat er een hoop mooie vrouwen rondlopen. Het is alleen wel onvoorstelbaar op hoe hoge hakken zij lopen, maar blijkbaar gaat de mode voor comfort. Toch blijft het voor mij een hele grote stad met heel veel grote gebouwen en ook enorm veel standbeelden. Werkelijk waar op elke hoek van de straat staat er wel 1 om te pronken met de overwinningen in de oorlogen. Ook rijden er overal en altijd auto's rond. Door de stad loopt een 3 baanssnelweg en die is altijd vol met auto's. Maar ja wat wil je als er van de 10 miljoen inwoners de helft een auto heeft. Gelukkig hoef je als voetganger bijna nooit deze weg over te steken, want ipv zebrapaden hebben ze bijna overal tunnels onder de weg door gemaakt.
Volgens mij is er onder de stad echt 1 groot gangenstelsel van metrolijnen en tunnels.

Woensdagavond was het zo ver en kon ik Moscow verlaten. Nadat ik afscheid genomen heb van Dimitri en Natasja, werd ik vervolgens opgehaald door Alexander en hij bracht me door de avondspits naar het treinstation. Op het perron stond het vol met Mongolen en zij hebben echt vrachtladingen mee met spullen. Een klein half uurtje later kwam de trein eraan en wees Alexander mij de weg naar m'n coupe. Hij was enigzins verbaasd toen hij een mongool op 1 van de bedden zag slapen. Er werd toen iemand bijgeroepen en de man werd van het bed gesleurd. De spullen die onder de bedden lagen werden ook het gangpad ingeslingerd zodat ik m'n backpack en tas met etenswaar en drinken kwijt kon. De mongool die me geholpen had bood me al snel een halve theekop met vodka aan. Toen ik er een slokje van nam was ie verbaasd dat ik hem niet leeg gedronken had dus moest ik snel de rest ook naar binnen werken. Vervolgens schonk hij hetzelfde voor zichzelf in en alsof hij water wegdronk was het glas leeg.
Ondertussen liepen er af en aan mongolen door het treinstel met allerlei dozen. Blijkbaar was de race begonnen om alles in te laden.
Ze wisten binnen enkele minuten welke coupe's vol zaten en welke niet volledig bezet waren. De halfvolle coupe's werden overladen met dozen en pakketten en daarbij werd elke hoekje en gaatje gevuld. Als een bed niet gebruikt werd dan werden ook hier spullen opgeslagen. Bij de bezette coupe's werden de laatste dozen opgeslagen aangezien een normale reiziger niet alle ruimte nodig had. Je kon proberen om hier wat van te zeggen, maar zo eigenwijs als ze zijn gingen ze er gewoon mee door. Gedurende dit hele schouwspel kwam ik er al snel achter dat er bar weinig toeristen in dit treinstel zaten. Het was dus ook geen verrassing meer dat ik een coupe deelde met 2 mongolen. De 1 is Suchee en spreekt een beetje duits en de ander is Hatnaa, degenen die de leiding scheen te hebben om alle dozen en pakketten door het gehele treinstel in te delen. Ik ben toch even gaan kijken of er andere reizigers waren en 2 coupe's naast mij zat een Frans-Canadees stel (Gilles en Pitre). Zij zijn in juni gepensioneerd en reizen nu vanaf Europa door naar China. Halerwege ons gesprek werden de treintickets gecontrolleerd en deze zouden we terug krijgen als we uitstappen. Even later kwam 1 van de provodnitsas (dames die verantwoordelijk zijn voor het treinstel) nog eens langs en
vroeg of ik misschien van coupe wilde ruilen. In de andere coupe zaten 2 jongeren (ook Mongools), dus ik stemde hiermee in. Moest er natuurlijk wel weer wat ruimte gemaakt worden om mijn spullen hierheen te kunnen verhuizen, maar dat ging zonder al te veel moeite. Ik zit nu samen met een jongen (Pepe)
die uit Mongolie komt, maar studeert in Tsjechie. Hij spreekt dan ook aardig engels dus dat is wel leuk en handig als ik iets wil vertalen.
Ogi (het mongoolse meisje) spreekt helaas heel weinig Engels en het enige wat ik weet is haar naam en dat ze ook uit Tsjechie komt en nu terug naar huis gaat.

De eerste nacht was een vrij lange. De coupe's zijn vergelijkbaar met die van de slaaptrein met de wintersport, maar dan met 4 bedden in totaal. Helaas zijn ze wel wat harder dus het slaapt iets minder fijn. Ook is het niet erg warm, omdat het enkelglas is. De temperatuur is trouwens iets waar ik me een beetje op verkeken heb. Het is zo rond de 10 graden en in Ulaanbaatar schijnt het rond het vriespunt te zijn of nog kouder... een t-shirt is dus niet warm genoeg :-) Gelukkig heb ik wel een paar long sleeves bij me en een enkele trui. Gedurende de tweede dag is trouwens de verwarming aangegaan, dus nu is het een stuk aangenamer in de trein en is 's nachts de deken ook niet meer nodig. Wel is het temparatuursverschil tussen binnen buiten een stuk groter geworden, maar daar kun je je op kleden.

Hoe ziet een dag in de trein eruit?
Aangezien de trein voornamelijk aan het rijden is, ben je aangewezen op de passagiers om je mee te vermaken. Mijn reisgenoten (Pepe en Ogi) slapen practisch de hele dag, alleen aan het eind van de middag komen ze uit bed. Op deze trein zitten verder practisch geen toeristen. Er is wel het Frans-Canadesche stel bij wie ik vaak in hun coupe zit en met wie ik al uren gesproken heb. En in een andere wagon zitten 31 Noren die via een georganiseerde reis vanuit de universiteit van Noorwegen hier zijn. Op hen na zijn het iets van 9 wagons gevuld met mongolen. De meesten van hen zijn handelaren en kopen hun spullen in Moscow en
verkopen dit onderweg of in Ulaanbaatar. Helaas spreken de meesten geen engels, maar als je een wandeling maakt door de wagons dan word je heel soms aangesproken. Zo heb je Bogi die in Moscow dozen met kaviaar gekocht heeft en dit verkoopt in Ulaanbaatar. Hij spreekt redelijk engels en zal dit op z'n vele reizen geleerd hebben (van HongKong en Beijing tot Hungarije waar z'n zus woont in Budapest).
Het meest spannende gedurende de dag zijn toch de stops die om ongeveer elke 4 uur plaatsvinden. Er is een schema van hoe laat we er aankomen en ook hoe lang de stop is. Het mooie
is dat we nooit meer dan 5 minuten te vroeg of te laat zijn, dus daar kan de NS nog wat van leren ;-) Ondanks dat je dus makkellijk kunt weten wanneer er een stop is, merk je dit ook vanzelf in de trein, want zo'n 10 minuten van te voren pakken alle mongolen hun handelswaar en brengen het naar de uitgang. Nog voordat de trein gestopt is, springen ze naar buiten om hun spulletjes te verkopen aan de mensen op het perron of aan de passagiers van de andere treinen. Voornamelijk verkopen ze kleding (zoals broeken, truien, jassen, handschoenen, tassen en schoenen), maar de lokale mensen staan juist weer op het perron om etenswaar te verkopen. Van mandarijnen, broodjes en nootjes tot lunchpakketten van aardappels met een stukje vlees. Zo'n lunch kun je dan ook nog aanvullen met een salade, want ook dat is te koop en is mooi verpakt in plastic bakjes. Op dit hele schouwspel komen
niet alleen de treinpassagiers af, maar de lokale russen weten ook precies wanneer de trein arriveert en voornamelijk de meiden/ vrouwen komen in grote aantallen om te kijken of ze nog wat nieuwe kleding of schoenen kunnen scoren. Volgens mij zien ze de trein dan ook als een soort markt op wielen die om de zoveel dagen langs komt. Het enige jammere is wel dat je nooit weet of er ook werkelijk wat eten verkocht word. Zo had ik de tweede middag een goede lunch gescoord, maar 's avonds verkochten ze alleen kleding, dus was ik aangewezen op een cup-a-soup en sultana die ik zelf bij me had. Maar dat laat ik me natuurlijk
geen tweede keer gebeuren, dus heb ik nu al wat fruit ingeslagen. Door Dimitri (die me van het vliegtuig ophaalde) werd mij aangeraden om per dag 500-600 roebels (15-18 euro) te rekenen, maar tot nu toe geef ik nog
niet de helft uit. Voor 100 roebels heb je een goede lunch of avondmaaltijd. En met zelf meegenomen drinken en cup-a-soup red je je de rest van de dag uitstekend.
Gedurende de rest van de dag speel ik wat kaartspelletjes met een groepje mongoolse jongeren, schrijf ik m'n verhaal, lees een boek of ga ik betijds naar bed. Af en toe kijken we een film op de laptop, want Pepe heeft een aantal films meegenomen. Verder zijn de provodnitsas zo'n beetje de hele dag druk bezig om het treinstel schoon te houden. Of ze maken de wc's schoon of ze vegen de vloer weer eens aan. Zo nu en dan vegen ze zelfs de vloer van de coupe's. Je ziet ze dan ook regelmatig vuil kijken als iemand een papiertje of iets dergelijks op de grond heeft laten vallen.

Inmiddels is het zondagmiddag en zijn de laatste 24 uur in de trein aangebroken. We hebben een andere locomotief gekregen, want het electrische net is gestopt en we rijden nu met een dieseltrein. Het nadeel is dat wanneer de ramen nu
openstaan en de wind staat verkeerd, er een behoorlijke vieze walm langs komt. Vannacht hebben we een stop in Irkusk gehad en is Katherine (uit Australie) ingestapt. Haar eerdere ervaring met de trein was behoorlijke anders, omdat er bij haar meer backpackers waren, maar ook erg veel russische soldaten. Die dronken echt heel veel en stonken ook behoorlijk na een aantal dagen (er zijn namelijk geen douches, dus je kunt je alleen een beetje wassen aan een vastafeltje bij de wc). Ook was hun trein iets luxer; met russische tv, maar ook zachtere bedden. Alleen konden hun ramen weer niet open. Blijkbaar geeft elke treinreis een heel andere ervaring die je van te voren niet kunt plannen.
De treinreis van Moscow naar Ulaanbaatar legt in totaal ongeveer 5300km af en gaat door 5 tijdzones. De trein houd echter altijd Moscowtijd aan, dus hoe verder je van Moscow af bent, hoe eerder het 's avonds donker word. Op dit moment loopt mijn horloge dus zo'n 4 uur achter en is het al rond 3 uur 's middags donker en vanaf 3 uur 's nachts komt de zon alweer op. Dit is behoorlijk puzzelen wanneer te eten en wanneer naar bed te gaan. Gister ging ik dus al om 19.30 naar bed, maar was ik 's nachts om 1.00 weer wakker en heb ik een dvd gekeken met Pepe. Daarna weer een paar uurtjes geslapen tot het te licht werd en ik m'n dag weer begonnen ben.

Op de laatste dag was er de grensovergang uit Rusland. Ik was voorbereid dat dit een lange en misschien moeilijke overgang zou
worden, omdat de russen nog wel eens moeilijk kunnen doen. Deze keer viel het best mee en nadat ze m'n paspoort hadden ingenomen, kon ik
gewoon de trein uit en zelfs van het station af naar een supermarkt. Terwijl eerdere dagen ik nog werd tegengehouden door politie om
van het station af te gaan. Uiteindelijk duurde de stop zelf wel erg lang, maar ik kreeg zonder moeite na 3,5 uur m'n paspoort
terug. Wel nadat een boos/chagerijnig kijkende russische soldaat de coupe grondig gechecked had. Twee uur later hadden we de grensovergang naar Mongolie en die duurde "slechts" 1,5 uur en deze keer werd de coupe een stuk minder streng gecontroleerd.

Inmiddels ben ik dus in Ulaanbaatar aangekomen en slaap ik in het UB Guesthouse. Van buiten zie je totaal niet dat het een guesthouse is, omdat het in een groot, oud appartementencomplex zit. Maar dat schijnt hier behoorlijk normaal te zijn, want de meeste guesthouses
zitten in vergelijkbare gebouwen. Het is wel weer even wennen om in een dormetrie te slapen met 5 anderen, want Zuid Oost Azie is wat
dat betreft een stuk luxer en heb je altijd je eigen 2 persoonskamer. Maar het voor deel van gedeelde kamers is dat het goedkoper is en je super snel contact maakt met anderen. Zo zit Heinz (een duitser) in m'n kamer en hij is al een 3 weken in Mongolie. Een uurtje later
arriveerde ook Sarah (engels) en vertelde ze beiden hun reiservaringen. Het is echt om jaloers op te worden, want beiden zijn weg voor in totaal 2 jaar, zonder enige verplichtingen... helaas zit dat er voor mij niet in maar het zet je wel aan het denken. Heinz is net een paar dagen terug van een 16 daagse trekking door de Gobi Dessert. Ik wilde in eerste instantie slechts 3 dagen gaan, maar na zijn verhaal zijn Sarah en ik beiden erg geinteresseerd, dus gooi ik m'n plannen om en blijf ik langer in Mongolie. Blijkbaar is het niet erg moeilijk om m'n treinticket naar een latere datum te boeken(op een kleine surcharge na), dus dat scheelt. Nu is het alleen nog de uitdaging om 2/3 anderen te vinden, zodat we een busje (en de kosten) kunnen delen. Deze tours hebben namelijk een vaste prijs, dus hoe meer mensen hoe goedkoper het is per persoon. Het beste van deze tour is dat je met de groep zelf kunt bepalen waar heen te gaan en chauffeur die brengt je Dit in tegenstelling tot de 1/2/3 daagse
tours waar alles al vast staat en je de standaard dingen ziet.

Mocht ik de komende tijd dus niets meer van me laten horen dan zit ik voor 2 weken in de woestijn :-)
Bay-yar-tai

@ de jongens en Li, hoe was Oktoberfest? Volgens mij heb ik wat gemist, want hoorde dat Len meer kwijt is dan alleen een deel van z'n geheugen
@ Ing, bedankt nog voor je kaartje! Tis erg leuk om aan andere reizigers wat foto's van NL te laten zien
@ Renee, sorry, maar ik snap de 'stoel' niet :-S
@ Karen, leuk om de foto's te zien. Ik kom snel langs als ik weer terug ben.

Ps. ik heb wat foto's en een video online gezet. Ik probeer binnenkort nog wat meer foto's te plaatsen